+ 5 - 17 | § ¶palace brothers
Palace Brothers - There is no-one what will take care of you
De mens is gebaat bij een zekere mate van routine. Tot mijn vaste rituelen op oudjaarsavond hoort de muziek van Palace Brothers/ Palace Music. Muziek van een ongekende depressiviteit én troostende schoonheid. Voor wie het aandurft op de valreep van 2004 een nummer van de CD 'There is no-one what will take care of you'. Ik laat U in de capabele handen van Palace zanger Will Oldham en hoop U in 2005 weer in grote getale alhier te mogen aantreffen.
Palace Brothers - There is no-one what will take care of you
+ 7 - 15 | § ¶een jaar in banaliteiten
Een beetje weblogger die de actualiteit een warm hart toedraagt ontkomt er niet aan. Op de drempel van een nieuw jaar dien je achteruit te kijken. Nu weten we allemaal wel dat 2004 geen topjaar was, op de valreep kwamen er ruim 100.000 mensen om in de Tsunami's die in negen landen een ongekende hoeveelheid schade berokkenden en ook de rest van het jaar liet het nodige te wensen over. Maar waar ging het hier eigenlijk over? Een overzicht van 'Ushering in Banality' in 2004. Teruglezend zijn er nogal wat gebeurtenissen die inmiddels al door de geschiedenis verzwolgen lijken maar die mij in ieder geval meer dan gemiddeld bezig hielden. Zo verscheen in Januari het Hutton rapport. Lord Hutton hield een uitgebreid onderzoek naar de zelfdoding van wapenexpert David Kelly die zijn twijfels over de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak deelde met een BBC journalist. Volgens Hutton droeg de regering geen enkele verantwoordelijkheid, de betreffende BBC journalist nam ontslag en de grootste 'whitewash' van 2004 was een feit. Enkele maanden later kwamen de Amerikanen ook al tot de conclusie dat er geen WMD in Irak aanwezig waren. In Februari voorspelde The Guardian dat reeds in 2007 ongekende stormactiviteit de helft van Nederland onder water zou zetten. We weten nu wat we ons daar zo ongeveer bij voor moeten stellen. Freek de Jonge ging naar Irak, Brian Wilson kwam naar Nederland en John Kerry verzekerde zich langzaam maar zeker van de Democratische nominatie. In Maart verhuisde ik van Wageningen naar Leiden en bezong mijn liefde voor (inmiddels ex)collega C. terwijl Paul Cliteur voor het eerst meldde (maar niet voor het laatst) dat hij niets meer te melden had.
In April ging de slechtste film van 2004 met veel bombarie in premiere en verruilde ik Leiden enkele dagen voor Frankfurt Am Main alwaar een prachtige tentoonstelling over Stanley Kubrick te bezichtigen was. Binnenkort ook in Nederland te zien en daar moet U dan ook allemaal beslist heen. De Europese Unie groeide in Mei met maar liefst tien nieuwe lidstaten en Morrissey bracht met het prachtige 'You Are The Quarry' een indrukwekkend album uit. Heel veel BritArt van onder andere Damien Hirst en Tracey Emin werd vernietigd door een brand in een Londens pakhuis. Dat Nederland zijn onschuld nog niet had verloren (dat zou pas op 2 november gebeuren) bleek in Juni uit de D-Day herdenking in Frankrijk waar de Johan Willem Friso Kapel meende dat 'Heb je even voor mij?' een ideale deun was om de herdenking luister bij te zetten. In Juli zag ik dan eindelijk Brian Wilson en hoorde voor het eerst 'SmiLe'. Daarnaast holde ik in vijf dagen langs alle bezienswaardigheden van de prachtstad Berlijn.
In Augustus begonnen de campagnes van George W. Bush en John F. Kerry steeds meer aandacht op te eisen. Zo leerden we dat Kerry ooit de familie hamster van een gewisse verdrinkingsdood had weten te redden door CPR toe te passen. De dood van Andre Hazes toonde in September nogmaals aan dat die nuchtere Hollanders eigenlijk al heel lang de weg kwijt zijn. Naast volkszangers en royalty waren er alleen al in Oktober twee doden te betreuren. Janet Leigh en John Peel ontvielen ons in één maand. En toen werd het November... Een lichtpuntje was de 'oranje revolutie' in de Oekraïne maar November was toch vooral de maand van Theo van Gogh, Geert Wilders, Mohammed B., Ayaan Hirsi Ali en om het allemaal nog wat erger te maken, de herverkiezing van George W. Bush tot president van de Verenigde Staten. Graag zou ik U met een snedige opmerking achterlaten, maar ik heb er even geen. Ik wens U allen een verlicht, multicultureel, optimistisch en verbroederend 2005 toe maar U weet net als ik dat het wel een illusie zal blijven.
+ 8 - 12 | § ¶ian buruma - letter from amsterdam
Onder de titel 'Final Cut' schrijft Ian Buruma voor de eerste editie van het weekblad 'The New Yorker' in 2005 een indrukwekkend artikel over de moord op Theo van Gogh en het failliet van de Nederlandse multiculturele samenleving:
Verplicht leesvoer, met dank aan gnfti.
+ 11 - 10 | § ¶giro 555
Onze Nederlandse NGO's hebben, ongetwijfeld met de beste bedoelingen, een foeilelijke banner in elkaar geknutseld die U doorverwijst naar een website alwaar U via een éénmalige machtiging een bedrag kunt overmaken ten behoeve van de talloze slachtoffers van de aardbeving in Azië. Als U dat nu ook doet inplaats van het geld over de balk te gooien aan zoiets volstrekt overbodigs als vuurwerk. Ik weet het, het blijft een magere aflaat, maar het is beter dan niets.
+ 8 - 12 | § ¶I nas bagato, I nas ne podolaty *
Ook vertrekkend President Leonid Kuchma lijkt zich ermee verzoend te hebben dat Viktor Yushchenko de nieuwe President van de Oekraïne zal worden. "Dear God, let this be the final vote. I'm sure it will be," liet Kuchma zich in een interview ontvallen. Nadat zo'n 98% van de stemmen geteld zijn staat Yushchenko 8% voor op zijn rivaal Yanukovych. De laatste heeft zijn nederlaag nog niet toegegeven en dreigt de verkiezingsuitslag op zijn beurt alsnog aan te vechten. Reden genoeg voor Yuschenko om zijn aanhang die al wekenlang het Maidan plein in Kiev, door weer en wind geteisterd, oranje blijft kleuren te vragen de bezetting pas op te geven wanneer het Presidentsschap daadwerkelijk bezegeld is.
Weblogs uit de Oekraïne:
Neeka's Backlog
Tulip Girl
Foreign Notes
Orange Ukraine
Le Sabot Post-Moderne
* "We zijn met velen, ze kunnen ons niet verslaan"
+ 8 - 11 | § ¶rijmend het jaar uit
Het onvolprezen (zij het wat erg 'rechtsdragende') The Economist liet de creativiteit van haar redacteuren de vrije loop en presenteert het jaaroverzicht geheel in rijm:
"The Dutch all froze in horror at a murder foul and wild
Of a man who'd made a movie that had many Muslims riled."
The Economist: A twelvemonth of tumult
+ 5 - 13 | § ¶copy cat
De naam van het bedrijf verantwoordelijk voor het eerste commercieel gekloonde huisdier, de kat 'Little Nicky' van de Texaanse Julie, spreekt boekdelen. 'Genectic Savings and Clone Inc.', een woordspelige variant op het begrip 'savings and loan'. Niet alleen kunt U er voor 50.000 dollar een kopie van uw geliefde poes bestellen, ook de financiering is te regelen. Nog even afgezien van het feit dat het klonen van huisdieren gepaard gaat met veel mislukkingen en dat het eindresultaat wel eens een minder gezonde levensverwachting tegemoet kan zien dan de donerende troetel kun je van die 50.000 dollar heel wat afgedankte asiel katten van een waardige oude dag voorzien. Mocht U desalniettemin interesse hebben dan heeft 'Genetics and Clone' een telefoonnummer voor U waar U vast kunt achterhalen hoe U het beste genetisch materiaal van uw Poekie richting de Verenigde Staten kunt sturen. Maar U kunt natuurlijk ook het asiel bij U in de buurt eens bezoeken. Een bijkomend nadeel van klonen lijkt me dat we zo nooit van al die katten weblogs afkomen.
The Guardian: The world's first cloned pet
+ 14 - 12 | § ¶tom wesselmann 1931-2004
Tom Wesselmann - Nude (1965)
Afgelopen vrijdag is Tom Wesselmann in een ziekenhuis in New York overleden aan complicaties na een hartoperatie. Wesselmann, vooral bekend als de schilder van 'The Great American Nude' was een exponent van de Pop Art die in de jaren zestig onder de bezielende leiding van Andy Warhol, Roy Lichtenstein en Robert Rauschenberg opgang maakte. Het nieuws van zijn overlijden was geheel langs me heen gegaan. Tijd voor een mooi retrospectief lijkt me.
+ 9 - 11 | § ¶gelijkoversteken.org
Door een gezamenlijke inspanning waar alle betrokkenen een meer dan forse pluim voor verdienen is het vandaag zover. ' gelijkoversteken.org' is in de lucht. Zegt het voort ! Sluit U aan...en vooral...zeg tegen de sterke arm: 'Gelijk oversteken!'.
+ 12 - 9 | § ¶de retroseksueel en ander taalleed
Ton den Boon, hoofdredacteur van de Grote Van Dale, tekende in 2004 maar liefst 366 nieuwe woorden op waarvan het overgrote deel uitblinkt in extreme lelijkheid. Een van de fraaiste termen, de retroseksueel, kwam uit het NRC Handelsblad en refereert aan het tegenovergestelde van een metroseksueel. De man dus die zich niets gelegen laat liggen aan modieuze kleding, een bekoorlijke bikini lijn of overdreven persoonlijke hygiëne. De meest gebruikte nieuwe woorden zijn onder meer: superministerraad, smulbos, groeibrief, vluchtbewaker en integratieladder. Ton den Boon schreef er een fraaie verhandeling over die als PDF bestand te lezen is op de Van Dale webstek.
+ 16 - 7 | § ¶mager manifest
Onder de titel 'Naar een sociaal-individualistisch alternatief' lanceerde de denktank 'Waterland' onlangs een 11 pagina's tellend manifest dat als leidraad zou moeten gaan dienen om de discussie over een vruchtbare progressieve politiek in Nederland opnieuw aan te zwengelen. Terecht concludeert de denktank (waarin onder meer Dick Pels, Paul de Beer, Farhad Golyardi en Menno Hurenkamp) dat Links nauwelijks meer een eigen geluid laat horen en dat het primaat van de politiek ligt bij de (voormalige) Fortuynisten enerzijds en een opvallend zwak opererend kabinet Balkenende II anderszijds. Het sociaal-individualistisch alternatief zou een verzoening moeten zijn tussen het liberale kapitalisme enerzijds en de 'ouderwetse' deugden van het socialisme, zoals daar zijn vrijheid, gelijkheid en solidariteit, anderzins.
Jammer genoeg weten de Waterlanders dat niet erg concreet in te vullen. Velen van ons zijn er vast van overtuigd dat ongebreidelde economische groei uiteindelijk meer problemen oplevert dan het oplost. Dat de privatisering is doorgeslagen is ook geen groot nieuws meer. Het is in het economische deel van het betoog dat het manifest nog het meest overtuigt. Niet bang zijn voor belastingverhogingen. Inkomensongelijkheid bestrijden en waar mogelijk gelijke kansen voor burgers creëren. Het besef dat de bomen niet tot in de hemel groeien is bij de meeste Nederlanders wel doorgedrongen maar het Waterland manifest laat na een concrete invulling te geven aan het Linkse alternatief dat ze zegt na te streven. Dat blijkt nog duidelijker uit de paragraaf over de multiculturele samenleving. Men komt hier niet verder dan de volzin "integratie met behoud van identiteitscrisis", waarmee men wil zeggen dat de bemoeienis van een overheid met migranten zich moet beperken tot het aanreiken van de middelen tot integratie en niet tot verplichte assimilatie, de kant die we nu opgaan. Hoewel ik het niet principieel oneens ben met die stelling is het wel een soort struisvogelpolitiek. De moord op Theo van Gogh werd immers gepleegd door een keurig in Nederland geboren inwoner die alle kansen heeft gekregen die wij allochtonen én autochtonen willen doen toekomen. Het waterland manifest geeft nauwelijks aanknopingspunten hoe we met dit voor Nederland relatief nieuwe probleem om moeten gaan en dat is een gemiste kans.
Hoe dan ook, het feit dat er serieus wordt nagedacht over wat Linkse politiek op de valreep van 2004 zou kunnen zijn stemt hoopvol. Maar het mag wel wat concreter. Voorbeelden? Nou vooruit dan maar. Stop met de verdere privatisering van de zorg. Haal het Openbaar Vervoer terug naar de centrale Overheid en steek daar veel meer geld in. Geen verdere uitbreiding van het Nederlandse wegennet, de Kyoto normen halen we nu immers ook al niet. Stimuleer de kenniseconomie en zorg ervoor dat open source projecten de norm worden in het ICT beleid van de overheid. Schaf de hypotheekrente aftrek af of, op zijn minst, beperk hem grondig. Geen vrijgave van de huren tot er voldoende sociale woningbouw daadwerkelijk voltrokken is. Schaf de vrijheid van onderwijs af, alle onderwijs is Openbaar al het andere doe je maar in je vrije tijd. Als we dan ook nog kunnen erkennen dat de multiculturele samenleving een feit is en daadwerkelijk gestimuleerd dient te worden, bijvoorbeeld door alsnog een generaal pardon voor die 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers te bewerkstelligen, dan kan het nog wel wat worden met Nederland. Links is de laatste jaren bang en laf geworden en daar moet heel nodig een eind aan komen. Het Waterland manifest is een voorzichtig begin van een mogelijke renaissance, maar wellicht wat al te voorzichtig.
+ 18 - 9 | § ¶rineke dijkstra
Rineke Dijkstra - Forte Da Casa, Portgal 20 mei 2000
Wie een excuus nodig heeft om voor enkele dagen een trip naar Parijs te boeken moet uit de voeten kunnen met de prachtige expositie van het fotowerk van Rineke Dijkstra in het Jeune De Paume in Parijs. Tachtig portretten en twee video werken vormen een fraai retrospectief van Dijkstra's imposante portretten. Van de schuchtere pubers op het strand tot de stierenvechters die zojuist de Arena hebben verlaten tot de Israëlische militairen. Het is een indrukwekkend oeuvre wat hier voor het eerst bijeen is gebracht. Wie net als ik even geen geld heeft om in Parijs uit te gaan waaien zal even geduld moeten hebben. Na het Jeune de Paume reist de tentoonstelling naar Barcelona en vervolgens naar het Stedelijk.
Jeune De Paume
1 Place de la Concorde, Parijs
14/12/2004 - 20/2/2005
+ 11 - 11 | § ¶tepelgate en boekverbranding
Alweer enige tijd geleden stond er een opvallend artikel in The Guardian: "We have to protect the people". De Republikein Gerald Allen, actief in Alabama, lanceert begin 2005 een voorstel om boeken en theater voorstellingen die een homoseksuele leefstijl propageren te verbannen. “Plays glamorizing homosexuality, books advocating gay and lesbian activities, public financial support for activities organized by homosexuals have created an undue influence on the children in our schools,” Allen said in a statement. “Whether inborn or acquired, [homosexuality] is still, like all sexual contact apart from marriage, immoral.” Allen heeft zo'n slordige vijf keer contact gehad met President Bush, recentelijk in het kader van naderende belasting hervormingen, volgens Allen zijn 'moral values' nooit een onderwerp van gesprek geweest met de President. Dat haalt een klein beetje de angel uit het artikel van The Guardian maar toch, Allen meent dat boeken reeds aanwezig in Openbare Bibliotheken bij voorkeur verwijderd moeten worden: “dig a big hole and dump them in and bury them.” En Allen is geen roepende in de woestijn. FCC voorzitter Michael Powell wist het Amerikaans congres te vertellen dat het aantal 'indecency complaints' over Amerikaanse media in 2004 steeg naar 240.000 klachten (14.000 in 2002, 350! in 2001). Die stijging was niet alleen maar te danken aan het tepel incident met Janet Jackson. Wat Powell er niet bij vertelde was dat 99,8% van de kwart miljoen klachten afkomstig was van één conservatieve lobby groep 'Parents Television Council'. Nader onderzoek leerde dat daar ook nogal wat klagers bijzaten die ronduit toegaven het aanstootgevende programma nooit gezien te hebben. In de jaren tachtig maakten we ons druk om de 'moral majority' die haar stempel drukte op met name de popmuziek (nota bene: Tipper Gore was daar nogal druk mee) maar met nog eens vier jaar George W. Bush voor de boeg is de moral majority weer helemaal terug.
+ 21 - 8 | § ¶gelijk oversteken!
Briljant initiatief van Ipse Dixit. Per 1 januari zal in Nederland een algemene identificatieplicht gelden. Daar zijn wij niet blij mee, maar we kunnen onze dienders in ieder geval een koekje van eigen deeg geven: "Op grond van artikel 2 van de Ambtsinstructie […] is de politieambtenaar die in burgerkleding optreedt, gehouden zich ongevraagd te legitimeren en de politieambtenaar in uniform legitimeert zich op verzoek daartoe." De oproep van Ipse Dixit: er moet een website komen. Mijn aanvraag voor het domein 'gelijkoversteken.nl' gaat morgen op de fax. De kosten voor de domeinnaam registratie voor ten minste één jaar neem ik graag op me maar voor het goede doel moet er ook nog hosting worden geregeld. Wie doet mee?
Ipse Dixit: Gelijk Oversteken!
+ 11 - 12 | § ¶10 + 1 jaar droog
Tejo Remy - 85 Lamps, afbeelding copyright Droog Design
Het Nederlandse design collectief 'Droog Design' viert haar 10 jarig jubileum met een grote overzichtstentoonstelling het Gemeentemuseum in Den Haag. Droog Design werd in 1993 opgericht door Gijs Bakker en Renny Ramakers, die 11 jaar geleden begonnen met het presenteren van spraakmakende Nederlandse ontwerpen tijdens de jaarlijkse meubelbeurs in Milaan. Het ging om producten van goedkope industriële materialen en gevonden voorwerpen, zoals een boekenkast van pakpapier en Multiplex of een kast bestaande uit gevonden lades. De presentatie kreeg de titel Droog Design mee – kenmerkend was namelijk de eenvoud en de humor – en werd zo positief ontvangen dat Bakker en Ramakers besloten de Droog Design Foundation op te richten, als platform voor Nederlands hedendaags design.
Onder de vertegenwoordigde ontwerpers veel inmiddels bekende namen als Marcel Waanders, Tejo Remy, Hella Jongerius en Richard Hutten. Na Nederland zal de tentoonstelling verhuizen naar Zwitserland, België en uiteindelijk de Verenigde Staten.
10 + 1 jaar Droog Design
Gemeentemuseum Den Haag
18-12-2004 t/m 13-02-2005
Stadhouderslaan 41
2517 HV Den Haag
dinsdag t/m zondag 11.00 - 17.00 uur
+ 12 - 10 | § ¶lou reed in het concertgebouw
Lou Reed doet in 2005 het Concertgebouw in Amsterdam aan in het kader van een kersverse Europese tournee. Dinsdag 19 April aanstaande moet het concert gaan plaatsvinden, kaarten kosten 56 Euro en de voorverkoop begint vrijdag 17 December. In de band Fernando Saunders (bas), Mike Rathke (gitaar) en Jane Scarpantoni (cello). Geen idee wat we van een Lou Reed concert anno 2005 mogen verwachten daar ik de beste man na de release van 'Songs for Drella ' (1990) een beetje uit het oog ben verloren.
Mojo Concerts
+ 13 - 7 | § ¶tom wolfe - i am charlotte simmons
|
Tom Wolfe (74) schrijft weinig boeken; veertien tot nu toe. Dat alleen al maakt een nieuwe Tom Wolfe tot een mediahappening (in ieder geval in de VS). Zijn voorlaatste 'A Man In Full' (1998) en daarvoor 'The Bonfire of the Vanities' (1987) waren briljante meesterwerken. In 2000 verscheen nog een bundeling essays 'Hooking Up' om de fans zoet te houden maar inmiddels ligt de nieuwe roman van Tom Wolfe 'I Am Charlotte Simmons' alweer enige tijd in de winkel. En nu ook op mijn alsmaar groeiende stapel nog te lezen boeken. Maar de ontvangst van de nieuwe Wolfe was nogal koeltjes. Veel critici meenden dat het Wolfe niet gelukt was om in de huid te kruipen van zijn 24 jarige hoofdpersoon, de studente Charlotte Simmons, en haar leven aan de universiteit waar de hormoonhuishouding belangrijker is dan het studie resultaat. Erger nog, Tom Wolfe is dit jaar de winnaar van de 'Bad Sex Award', een prijs die uitgereikt wordt aan de schrijver die de slechtste of meest ridicule beschrijving van een vrijpartij op papier weet te krijgen. Tom Wolfe won de prijs (dit jaar voor de twaalfde keer uitgereikt) onder meer voor deze passage: |
+ 12 - 9 | § ¶groot dictee
Deze avond was er weer een groot dictee der Nederlandse taal. De tekst was deze keer afkomstig van het duo Jan Mulder en Remco Campert, beter bekend als 'CaMu'. Gemiddeld werden er 25 fouten gemaakt door de deelnemers. Voor het eerst in de geschiedenis van het dictee besloot ik mee te schrijven en, eerlijk gezegd, het leek een eitje. Tot het nakijken begon. Toch ben ik redelijk tevreden met mijn 25 fouten. Ik ben een gemiddeld mens, in ieder geval gerelateerd aan het groot dictee der Nederlandse taal. En hoe bracht U het ervan af?
+ 11 - 10 | § ¶nederland gidsland
Nog maar heel kort geleden lag er in Europa een landje, klein van omvang maar gezegend met een verdomd grote bek, dat zichzelf beschouwde als een gidsland voor de westerse wereld. De kabinetten waren er paars (en voor de aanhangers van de onzinnige 'linkse kerk' theorie: dat betekent dat de VVD meedeed) en ze hadden de Hans Brinker politiek van het 'polderen' uitgevonden. Blair en Clinton knuffelden Kok en consorten zowat dood en 'de boel bij mekaar houden' had nog een positieve klank. De allochtonen waren geïntegreerd, de Centrumdemocraten op sterven na dood. Ging er bij de Duitsers een moskee in de fik dan stuurden we massaal 'wij zijn woedend' kaarten om ons gelijk nog eens te onderstrepen. We waren welvarend, tevreden en we waren ongemerkt al heel druk bezig om die welvaartsstaat af te breken. De WAO ging onder Paars voor het eerst flink op de schop en de inperking van de instroom van asielzoekers kwam ook al op gang. Gek eigenlijk, Rita Verdonk is een product van Paars II, iets wat nogal gemakkelijk vergeten lijkt te worden.
En toen ging alles mis... de aanslagen op de Twin Towers en het Pentagon in 2001, de moord op Pim Fortuyn in 2002, Madrid en Theo van Gogh. We mogen dan een beetje de weg kwijt zijn, we blijken nog steeds een gidsland. Een jaar geleden waren Berlijnse stadsbestuurders reuze verbaasd toen een Nederlandse delegatie eens kwam kijken hoe zij in de Berlijnse wijk Kreuzberg met 'het multi-culturele probleem' omgingen. Onze buren wisten niet dat wij een probleem hadden, maar sinds de dood van Theo van Gogh kijken de Duitsers weer met bovengemiddelde belangstelling naar gidsland Nederland. Ook de Britten kijken met verbijstering naar Nederland dezer dagen en David Blunkett's onzalige voorstel om de wetgeving die racisme verbied uit te breiden met een clausule die specifiek handelt over de bescherming van religie lijkt verdacht veel op de Nederlandse wetgeving die Donner onlangs afstofte. Rowan 'Blackadder' Atkinson verzet zich tegen deze specifieke wetgeving: "To criticise a person for their race is manifestly irrational and ridiculous but to criticise their religion, that is a right. That is a freedom. The freedom to criticise ideas, any ideas - even if they are sincerely held beliefs - is one of the fundamental freedoms of society and a law which attempts to say you can criticise and ridicule ideas as long as they are not religious ideas is a very peculiar law indeed." Het is een schrale troost maar de problemen die Nederland dezer dagen bezig houden zijn in ieder geval niet exclusief Nederlands.
+ 9 - 12 | § ¶de beste film van 2004
We zitten midden in december, de sinterklaasrestanten worden gedumpt, de kerstbomen verkoop is gestart en het grote achteruit kijken is reeds begonnen. Dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. En er valt een hoop te memoreren over 2004 maar laat ik nu eens eenvoudig beginnen en de beste film van 2004 nog eens onder uw aandacht brengen. In februari kwam Sofia Coppola's 'Lost in Translation' de Nederlandse bioscopen binnenrollen. Onlangs kocht ik de DVD release die ik vervolgens in één week drie keer bekeken heb. Lost in Translation is zonder twijfel de beste film die we in lange tijd voorbij hebben zien komen. Acteur Bob Harris ontvlucht een stagnerende carrière en een moeizaam huwelijk door te vertrekken naar Tokyo waar hij 2 miljoen dollar kan opstrijken met het aanprijzen van Suntory whisky. Slapeloosheid drijft hem elke nacht naar de bar van het hotel waar hij de jonge Charlotte ontmoet. Ook zij voelt zich verloren in Tokyo daar haar echtgenoot, druk aan het werk als fotograaf, geen tijd voor haar heeft. De twee ontwikkelen een hechte vriendschap wanneer Charlotte Bob op sleeptouw neemt in het nachtleven van Tokio. Dankzij fenomenale acteerprestaties van Bill Murray en Scarlett Johansson en een fraai, minimalistisch, script van Sofia Coppola is 'Lost in Translation' de meest indrukwekkende film sinds Paul Thomas Anderson's 'Magnolia'. Beide films draaien om de onthechting van hun personages met de wereld om hen heen maar daar houdt elke vergelijking op. Lost in Translation is een kleine, bijna minimalistische, film. In plaats van een uitgewerkt script presenteert de film meer een serie vignetten die zich afspelen in een wereld die voor de toeschouwer al net zo ontoegankelijk is als voor de personages zelf. Een pareltje.
Lost in Translation Website
+ 15 - 9 | § ¶de cliteurisering van nederland
Geert Wilders durft nauwelijks nog plaats te nemen in de voor hem gereserveerde zetel in de Tweede Kamer. De bewuste stoel staat immers vlak onder de publieke tribune. Geert wil graag een paar bankjes opschuiven, is veiliger. Geert klaagt ook steen en been over het feit dat hij onmogelijk zijn werk kan doen en blijft nu uit protest een weekje weg uit de kamer. Eerst om geld lopen schooien bij je achterban, vervolgens niet eens meer naar je werk gaan. Ook heeft Geert moeite om medestanders te vinden die zich politiek actief willen ontplooien, omdat zij in dezelfde 'veiligheidssituatie' terecht kunnen komen als Geert. Geert stelt dat de democratische rechtsorde in gevaar komt. Mogen wij daar dan wellicht tegenover stellen dat het allemaal wel meevalt. Mohammed B. zit achter slot en grendel en ondanks dat het natuurlijk niet valt uit te sluiten dat binnen afzienbare tijd een Mohammed C. zich in het feestgedruis stort kan het nog wel eens best een beetje meevallen met die bedreigende sfeer. Het lijkt er toch op (en ik zeg het voorzichtig) dat Geert en Ayaan langzaam maar zeker ten prooi vallen aan een zekere mate van 'cliteurisering' . Zeg maar, het misbruik maken van een potentiële dreiging door heel hard te roepen dat je niks meer mag roepen. Door zo nadrukkelijk te flirten met de rol van willoos slachtoffer zet je jezelf uiteindelijk echter buiten spel. En de sympathie begint een beetje op te raken. Kortom, beste Geert, niet meer zo mekkeren maar vlot aan den arbeid.+ 15 - 5 | § ¶turner 2004 naar jeremy deller
Jeremy Deller heeft de prestigieuze Turner Prize gewonnen voor onder meer de documentaire 'Memory Bucket' over het Texaanse stadje Crawford (thuishaven van George W. Bush). Deller droeg de prijs op aan "everyone who cycles in London, everyone who looks after wildlife and bats, the Quaker movement and everyone I've worked with". De kinderjury die het Britse dagblad The Times had ingesteld was minder te spreken over het werk van Jeremy Deller en noemde het 'een verkwisting van ruimte'. Opvallend was dit jaar dat alle genomineerden video kunst presenteerden als onderdeel van een mixed media installatie en dat internationale politiek hoog op de agenda stond.
Turner prize 2004
Jeremy Deller 'Memory Bucket'
BBC News: Bush video wins Turner prize
The Guardian: Turner prize shock: out of four serious competitors the best artist wins
The Guardian Profile: Jeremy Deller
+ 12 - 10 | § ¶keerpunt: jos de gruyter
Charly Toorop - Zelfportret met drie kinderen (1929)
Collectie Groninger Museum
Jos de Gruyter was van 1955 tot 1963 directeur van het Groninger Museum. De expositie 'keerpunt' toont chronologisch zijn bijdrage aan de ontwikkeling van het Groninger Museum. We citeren het persbericht wegens tijdgebrek (er dienen boodschappen gedaan te worden en daarna moet er gewerkt worden), in het vaste voornemen binnenkort weer eens naar het Groninger Museum af te reizen:
De tentoonstelling heeft een chronologische opzet en toont onder meer werken uit de zestiende eeuw (Jan Swart van Groningen) en achttiende eeuw (Jan Abel Wassenbergh sr.), Nederlandse ‘impressionisten’ als Isaac Israels en George Breitner; De Ploeg, Nederlandse figuratieve kunst uit het interbellum (Charley Toorop, Herman Kruyder) en tijdgenoten van De Gruyter, zowel figuratieven (Co Westerik) als abstracten (Ouborg, Nanninga, Duncan). De Gruyter hechtte veel belang aan negentiende-eeuwse kunst en aan het werk van Nederlandse lyrisch abstracte kunstenaars als Piet Ouborg, Jaap Nanninga en Gerrit Benner. Met deze laatsten haalde hij werk van eigentijdse kunstenaars in het museum. Dit kan als een van zijn grootste ambities worden gezien. Hij toonde de gevestigde namen uit de (moderne) kunstgeschiedenis, maar hij durfde het ook aan om het werk van tijdgenoten aandacht te geven, wat in die jaren door slechts weinig museumdirecteuren in Nederland werd gedaan. De Gruyter vond dat het museum niet alleen moest conserveren, maar ook moest stimuleren. Hiermee formuleerde hij een doelstelling voor het Groninger Museum die door zijn opvolgers werd overgenomen en door elk op eigen wijze werd ingevuld.
+ 13 - 7 | § ¶met dank aan donner
Twee islamitische families eisen in een kort geding een verbod op het uitbrengen van een vervolg op de film 'Submission' . Die film bestaat weliswaar nog niet maar dat lijkt slechts een bescheiden detail voor advocaat R. Moszkowicz die de families gaat vertegenwoordigen. Volgens de advocaat vrezen de families dat Submission II, in navolging van de eerdere film van Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali 'andermaal onnodig grievend, krenkend en vooral godslasterlijk zal zijn'. Even afgezien van het simpele feit dat het verbieden van iets dat niet eens bestaat in elke rechtsstaat totaal onmogelijk zal zijn is het wel duidelijk dat zowel de familie als de advocaat zich hier gesteund voelen door dat inmiddels beruchte wetje op 'blasfemische godslastering' dat links Nederland zo onbelangrijk vond dat men het niet eens hoefde te schrappen. Zie hier wat ervan komt. Je begint met weemoed aan de jaren zeventig terug te denken toen we nog in mainstream Hollywood films getuige konden zijn van een woest met een crucifix masturberend, "let Jesus fuck you!'", minderjarig meisje. (Linda Blair in 'The Exorcist', 1973 Regie: William Friedkin). Het is moeilijk te geloven dat dit onzalige kort geding enige kans van slagen heeft maar als dat wel zo is dan staan we met dit land niet langer aan de rand van de afgrond, dan zijn we er definitief ingestort.
+ 6 - 14 | § ¶2004: year of the blog
BBC News noemt 2004 het 'Jaar van het Weblog' en noemt daarbij een aantal opvallende cijfers. Het blijft nattevinger werk, maar toch, 4,8 miljoen Weblogs in de 'Blogosphere', een nieuw weblog iedere 5,8 seconden. Dat zijn indrukwekkende aantallen. Dat weblogs meer kunnen zijn dan een uit de hand gelopen hobby blijkt wel uit de belangstelling die Oekraïnse webloggers ten deel valt in de weken na de presidentsverkiezingen. Tulip Girl, Le Sabot Post Moderne, Orange Ukraine en vele anderen bieden ons een ongekende hoeveelheid informatie, door de ogen van hen die erbij zijn als geschiedenis geschreven wordt. Dat het weblog maar een gezonde toekomst tegemoet mag zien.