+ 13 - 14 | § ¶vinyl 26 - the kick inside

Kate Bush - The Kick Inside (1978)

Leuke vraag voor een popquiz: Wie speelde er een belangrijke rol tijdens de vormende jaren van de jonge Kate Bush en David Bowie? Antwoord: Lindsay Kemp. Beiden volgden lessen bij de dans en mime artiest vóórdat hun carriere van de grond kwam. Mede door de bemoeienis van Pink Floyd's David Gilmour kreeg de piepjonge Kate Bush een platencontract aangeboden wat in 1978 resulteerde in 'The Kick Inside' en een eerste grote hit in 'Wuthering Heights' wat weer resulteerde in hernieuwde belangstelling voor Emily Brontë's boek. 'The Kick Inside' is een indrukwekkend debuut, zeker als je je realiseert dat Kate Bush pas 19 jaar oud was toen de plaat uitkwam. In de jaren daarna maakte Kate de belofte meer dan waar met uitstekende albums als 'The Dreaming' en Hounds of Love' om vervolgens maar liefst twaalf jaar van het toneel te verdwijnen. Eind 2005 was ze er ineens weer met een nieuw album 'Aerial' dat ook weer op veel bijval mocht rekenen.

Toegegeven, ook bij mij bestond decennia lang de neiging om Kate af te rekenen op jammerlijk kattengejank, slechts troost biedend aan vertwijfelde huisvrouwen met een woest romantische inslag en een grote verzameling Bouquet  reeks titels. Is een misverstand. Kate is écht goed. Nou ja, heel erg muzikaal in ieder geval. Dan nemen we de walvissen van het debuut (Whale Song) en de wasmachines van haar laatste boreling (Mrs. Bartolozzi) maar voor lief.

+ 19 - 9 | § ¶vinyl 25 - the album

Abba - The Album (1977) 

Deze is niet van mij. Dat zeg ik met nadruk, enig muzikaal snobisme is mij niet vreemd. Deze hoort bij mijn aanstaande echtgenote. Soms is een relatie een beetje afzien. Dat kun je natuurlijk ook omdraaien. Ik heb haar nog niet kunnen overtuigen van de intrinsieke schoonheid van 'Sister Ray' van The Velvet Underground, maar wat niet is kan nog komen. Ik moet echter wel toegeven dat ik aan het eind van de middag enthousiast aan het meezingen was met 'Take A Chance On Me' terwijl ik de ingrediënten voor de pannenkoeken die ik zou gaan bakken in de keuken stond uit te pakken. De pannenkoeken komen tegenwoordig min of meer kant en klaar uit zo'n moderne 'wij hebben allebei een carrière en helemaal geen tijd voor deze onzin' schudfles en dat is toch niet helemaal hetzelfde maar het toevoegen van appels en spek aan het eind product maakt dat weer een beetje goed. De onbenullige titel 'The Album' voor het vijfde studio album was te danken aan de tegelijkertijd verschenen ABBA speelfilm, inderdaad: 'The Movie'. De film bleek een beetje een tegenvaller (zijn ze dat niet altijd?) maar het album leverde, ondanks de aanwezigheid van een geaborteerde mini-musical, weer een respectabel aantal hits op waarvan 'Take A Chance With Me' zich het beste leent voor ongegeneerd vals meedoen. Als ze nu maar niet al die andere ABBA platen ook wil hebben.

+ 19 - 9 | § ¶vinyl 24 - the luxury gap

Heaven 17 - The Luxury Gap (1983)

Alweer een stukje jeugdsentiment, maar dit keer een dikke meevaller. Heaven 17 staat twintig jaar later als een huis. Met name de singles 'Temptation' en 'Crushed By The Wheels Of Industry' zijn briljant. Hoewel 'The Luxury Gap', het tweede album van Heaven 17, het best verkocht zoek ik eigenlijk nog naar het debuut 'Penthouse and Pavement' dat nét even beter is. Dat neemt niet weg dat de tijd rijp is voor deze crossover tussen New Order en de Pet Shop Boys om herontdekt te worden. Na 'The Luxury Gap' was het voor de band al even snel afgelopen als het begonnen was. Opvolger 'How Men Are' kreeg de handen niet langer op elkaar en de band verdween in de vergetelheid om slechts herinnert te worden als één van de uitwassen van de New Romantics stroming, op één lijn te stellen met een 'Haircut 100' of 'A Flock Of Seagulls'. Dat hebben ze niet verdiend want 'Penthouse and Pavement' en 'The Luxury Gap' zijn werkelijk pareltjes. Waarvan akte.