+ 16 - 9 | § ¶jan wolkers - dagboek 1972

Alweer het derde deel van wat een reeks lijkt te worden. Dagboek 1972 bestrijkt het maken van de verfilming van Turks Fruit door Paul Verhoeven en de wording van de roman 'De Walgvogel'. Daarnaast veel Texelse natuur, de verwerving van de volkstuin waar Dagboek 1974 grotendeels aan gewijd is en natuurlijk doorspekt met de nodige 'casual sex'. Onderhoudend, zonder dat er veel eisen gesteld worden aan de lezer. Wat eigenlijk best lekker is. Je vraagt je wel af hoeveel delen De Bezige Bij denkt uit te brengen. Het Parool: Eten, drinken, natuur en seks

+ 9 - 17 | § ¶o tempora! o mores!

Erg veel heb ik dit jaar niet gemerkt van de Boekenweek. Goed, het boekenweekgeschenk ligt hier sinds gisteren in huis, meegekomen met Jan Wolkers 'Dagboek 1972'. Maar dat was het dan ook wel. Van het uitverkoren thema dit jaar 'Lof der zotheid' heb ik al helemaal niets meegekregen. De sporen daarvan in de boekwinkel lijken zich vooral te beperken tot het heruitgaven van dezelfde flauwekul bundels van Kees van Kooten, Youp van't Hek en anderen die we elk jaar al in zulke grote hoeveelheden voorbij zien komen. Het enige waar de Boekenweek 2007 zich mee poogde te onderscheiden was de introductie van een nieuw en geheel overbodig leesteken: het ironieteken:

Rijkelijk overbodig én foeilelijk valt te hopen dat het ironieteken nu de Boekenweek veilig achter ons ligt weer fluks wordt vergeten. Maar wat ik helemaal niet wist is dat het ironieteken een lange voorgeschiedenis kent. Eind 19e eeuw introduceerde de Franse dichter Alcanter de Brahm al een leesteken om ironie mee aan te duiden. Het sloeg niet aan. Nu ben ik best bereid toe te geven dat wij in een tijd leven dat het ironieteken bittere noodzaak lijkt maar dat is nu juist des te meer reden om er geen gebruik van te maken.

+ 15 - 9 | § ¶vinyl 30 - in concert

Emerson, Lake & Palmer - In Concert (1979)

Na het desastreuze  'Love Beach' was het voor langere tijd afgelopen met het monsterverbond tussen Keith Emerson, Greg Lake en Carl Palmer. De zwanenzang van een van de meest invloedrijke 'progrock'  bands was de contractuele verplichting ' In Concert'. Op de valreep leverde dat ook nog eens een grote hit op. De cover van Henry Mancini's 'Peter Gunn', een vast onderdeel van de laatste tournee van ELP, gooide hoge ogen. Terecht, want het is ook het absolute hoogtepunt van een nogal tegenvallende live registratie. De band mocht dan een compleet symfonie orkest op sleeptouw hebben genomen het eind resultaat klinkt opvallend dun. Bovendien gaan de heren wel erg slordig om met de eigen klassiekers als ' Knife Edge'  en 'Pictures at an Exhibition'. Alleen de edelkitsch van 'C'est La Vie' blijft fier overeind. Tot de onvermijdelijke reunie in 1992 verdween Greg Lake van het toneel, verhuisde Carl Palmer naar 'Asia' en maakte Keith Emerson vooral soundtrack albums waarbij zijn werk voor Dario Argento's 'Inferno'  het meest levendig is.

+ 8 - 16 | § ¶toffee nut latte

Er schijnen hordes Nederlanders rond te lopen die er van overtuigd zijn dat het ontbreken van de koffie keten Starbucks een ernstig gemis is. Met duizenden sturen ze petities naar het hoofdkantoor in Seattle met daarin smeekbedes tot het openen van een Nederlandse Starbucks. En ze hebben nu een bescheiden overwinning behaald. De eerste Nederlandse Starbucks komt eraan. Troost voor de liefhebbers van koffie: hij komt achter de douane. Daarmee wordt de vergiftiging in ieder geval nog een beetje beteugeld want wie straks een 'Iced Decaf Triple Grande Vanilla Non-fat with Whip Latte' wil bestellen moet daar dan wel een vliegticket bij regelen.

Voorlopig is de komst van de keten dus nog geen bedreiging voor die andere dwaling: de Senseo. Persoonlijk kan ik daar nog aan toevoegen: mijn vriendin. U heeft daar natuurlijk geen last van (en daar komt U echt heel goed weg!) maar die kan dus echt geen koffie zetten. Dat is een wedstrijd die elke minderjarige Barista van Starbucks moeiteloos wint. Maar zij heeft hele andere kwaliteiten en dan ook nog eens in overweldigende hoeveelheden. Dat maakt het weer bijna goed. Dat neemt niet weg dat Mijn Vriendin, De Senseo en Starbucks de drie grootste bedreigingen zijn voor één van werelds grootste genoegens. Een bak echte koffie.

+ 19 - 8 | § ¶vinyl 29 - re-ac-tor

Neil Young - Re-ac-tor (1981)

"Got mashed potato/Ain't got no t-bone".... En dat dan herhaalt. Ad Infinitum. Zo'n slordige negen minuten lang. Nee. Re-ac-tor is geen Harvest, zelfs geen Harvest Moon. Toch is Reactor best een fijne plaat. Niet voor Neil Young fans die menen dat hun held na 'Old Man' en 'Needle and the Damage Done' nooit meer iets fatsoenlijks opleverde. Wel voor iedereen die een fijne, ruige plaat wil horen die je met een gerust hart onder het stofzuigen kunt opzetten. Met excuses aan de buren. De jaren tachtig heten Young's 'Wilderness years'. De man leverde contractueel een plaat per jaar af maar besloot om het experiment daarbij niet te schuwen. Het zou er toe leiden dat zo'n beetje alles tussen Hawks and Doves (1980) en This Note's For You (1988) bij voorbaat door critici werd neergesabeld en door (voormalige) liefhebbers dan ook prompt niet meer werd aangeschaft. Platenmaatschappij Geffen presteerde het zelfs om hun gekoesterd talent aan te klagen voor het bewust maken van platen die voor geen meter op Neil Young platen leken. Men schikte de zaak.

+ 14 - 8 | § ¶dubbel

De Marokkaanse ambassade kunt U vinden in Den Haag, Oranjestraat 9. Een handig adres om te onthouden. Mocht Geert Wilders ooit op al dan niet democratische wijze aan de macht komen dan kunt U zich, net als ik, bij de ambassade in de Oranjestraat vervoegen voor zo niet een paspoort, dan toch op zijn minst een visum voor Marokko want wie wil er dan nog hier zijn?

Mijn vriendin bleek over een vooruitziende blik te beschikken toen zij naar aanleiding van de 'dubbele nationaliteiten' discussie zei dat niet alleen parlementariers maar ook politieagenten, verpleegkundigen en tal van andere beroepsgroepen kunnen gaan twijfelen aan de loyaliteit van hen die over een dubbele nationaliteit beschikken. Enkele dagen na het debat begon die discussie al bij de politie. Het lijkt slechts een kwestie van tijd tot de bibliothecarissen er ook aan beginnen. Het 'debat' (we kunnen beter spreken van een tirade met een onafzienbare reeks 'schande's') raast ondertussen almaar door. Of het nu gaat om de nevenfunctie van Arib of de verse aanklacht tegen Albayrak door Kerincsiz het zijn evenzovele redenen voor de heer Wilders om zijn ongenoegen te uiten.

Dat ongenoegen kent slechts één verongelijkt geluid dat zich almaar beroept op die 'brede steun uit het land', zwaaiend met 15 virtuele zetels uit de meest recente peilingen van De Hond. Nu zijn die 9 werkelijke zetels die de PVV in het parlement inneemt al erg genoeg maar een iets minder grote muil zou toch wel mogen. Geert Wilders radicaliseert. En doet dat in hoog tempo. Dat is allemaal nog tot daar aan toe ware het niet dat zowel de VVD (helemaal het spoor bijster) als PvdA en CDA niet in staat lijken te zijn de schaduw van Geert van zich af te werpen maar in plaats daarvan schoorvoetend toch maar steeds de aansluiting te willen zoeken bij Geert's zelfbenoemde achterban. Zo lijkt de parlementaire rust voorlopig ver te zoeken en blijf je hunkeren naar écht Paars.

+ 14 - 9 | § ¶rgl

De burgers van Leiden hebben in overgrote meerderheid de komst van de LightRail verbinding, de 'Rijn Gouwe Lijn', afgeschoten. Met een opkomst van boven de 50% stemden 69% van de kiesgerechtigden die gisteren de gang naar de stembus maakten voor de Provinciale Staten verkiezingen meteen maar tegen de komst van de RGL door de Leidse binnenstad.

Daar hoorde ik ook bij. Dat kwam voornamelijk omdat mijn geliefde, hoewel eerst voorstander, te elfder ure besloot haar goedkeuring aan het plan te onttrekken. En als mijn geliefde ergens haar goedkeuring aan onttrekt dan méént ze het. Dat kun je maar beter niet tegenspreken en dat heb ik dan ook maar niet gedaan. Een hoogwaardig Openbaar Vervoer verbinding tussen Gouda en Katwijk/Noordwijk is zo'n crisis domweg niet waard.

Toch was ik eigenlijk wel een beetje voor maar waarom kon ik ook weer niet goed uitleggen. Hoewel, voornamelijk omdat tijdens regenachtige herfststormen deze verbinding een halte zou hebben hier om de hoek én bij de voordeur van mijn werkgever. Geen slechte reden.

Maar goed. Zij was tegen. En ik dus ook. Ik ben dan ook niet dol op referenda. Slecht geinformeerde burgers vragen een oordeel te vellen over belangrijke infrastructurele wijzigingen. De ambtenaar die het verzonnen heeft was vast vrijgezel.

+ 15 - 14 | § ¶vinyl 28 - peter and the wolf

David Bowie - Peter and the Wolf (1978)

Sergei Prokofiev schreef 'Peter and the Wolf' in 1936 en sindsdien is het een vast onderdeel van elk huishouden dat een poging doet om de kinderen liefde voor klassieke muziek bij te brengen. Meestal sneuvelen die pogingen in goede bedoelingen daar het kroost in kwestie een hardnekkige voorkeur blijft houden voor K3 en Kabouter Plop maar de goede bedoelingen zijn er niet minder om. Bij ons thuis was het vroeger een langspeler met de narratie van Mies Bouhuys maar hele generaties Britse en Amerikaanse kinderen moeten opgegroeid zijn met niemand minder dan de 'Thin White Duke' die in 1978 'Peter and the Wolf' opnam samen met het Philadelphia Orchestra onder leiding van Eugene Ormandy. Deze Amerikaanse eerste uitgave op feestelijk groen vinyl maakt mijn Bowie collectie zo'n beetje compleet. Het is nogal een buitenbeentje, zeker wanneer je bedenkt dat de plaat verscheen in dezelfde periode dat Bowie zijn artistieke hoogtepunten 'Low' en 'Heroes' in Berlijn opnam, maar Bowie is niet de enige celebrity die zich waagt aan 'Peter and the Wolf'. De liefhebber kan ook nog op zoek naar opnamen met Sean Connery, Dame Edna Everadge en Sting om er maar een paar te noemen. Erg vaak zal deze plaat de kast niet uitkomen maar mochten er kinderen komen dan zal ik ze zeker regelmatig om de oren slaan met Bowie's interpretatie van Prokofiev's vertelling. En met Low, Heroes en Lodger natuurlijk.

+ 17 - 10 | § ¶vinyl 27 - dress for excess

Sigue Sigue Sputnik - Dress for Excess (1988)

Sigue Sigue Sputnik's oeuvre is het aurale equivalent van een ernstig auto ongeluk. Je wilt er eigenlijk niet naar kijken maar je kunt het niet helpen. In vergelijking met het al weinig imposante debuut 'Flaunt It' is 'Dress for Excess' een absoluut dieptepunt van de jaren tachtig. Simon Reynolds bejubelde boek over de post-punk periode 'Rip It Up & Start Again' mag dan een overtuigende lans breken voor de popmuziek van de jaren tachtig, SSS komt er niet in voor. 'This Time It's Music' aldus de binnenhoes van Dress for Excess. Als dat eens waar was. In plaats daarvan krijgen we de single 'Success', geproduceerd door Stock, Aitken & Waterman terwijl de rest van het album materiaal lijkt te bevatten dat de kwaliteitscontrole van 'Flaunt It' in eerste instantie niet doorstaan had. In 2001 dreigde de band met een heuse comeback en een nieuwe CD 'Piratespace'. Sindsdien zijn er maar liefts twee incarnaties van Sputnik actief.