+ 8 - 14 | § ¶in the navy

Wat hebben een politieagent, indiaan, bouwvakker, motorrijder, cowboy en soldaat gemeen met de Amerikaanse Generaal buiten dienst John Sheehan ? Dertig jaar voordat Sheehan in een dappere poging om tenminste het bestaande "Don't Ask, Don't Tell" principe met betrekking tot de aanwezigheid van homoseksuelen in de Amerikaanse strijdkrachten overeind te houden wilde de band Village People graag de steun van het leger inroepen om een videoclip te kunnen maken bij hun jongste succesnummer "In the Navy". Geloof het of niet, het Amerikaanse leger had er wel oren naar. De Amerikaanse Marine kwam zelf met het briljante idee om "In The Navy" te gaan gebruiken als promotiemateriaal om nieuwe soldaten te recruteren. Voor de op te nemen videoclip kreeg de band de beschikking over de USS Reasoner, diverse gevechtsvliegtuigen en de bijbehorende bemanning. Niet veel later trokken de strijdkrachten zich schielijk terug toen de eerste publieke protesten kwamen. Dertig jaarlater blijkt de seksuele emancipatie in het Amerikaanse leger nog steeds op achterstand te staan. Toch jammer. Misschien kunnen de Scissor Sisters zich er eens tegenaan bemoeien?

+ 5 - 7 | § ¶travis elborough - the long-player goodbye

Vinyl is niet dood, het leeft. De verkoop van het 'zwarte goud' maakt de laatste jaren een opvallende renaissance door en het zijn niet alleen de halve bejaarden (waar ik mezelf toe reken) die vinyl hebben (her)ontdekt. Fijn, want er is weinig mooier dan een plaat omzichtig uit de hoes hengelen, op de platenspeler plaatsen, af te borstelen en voorzichtig! de naald in de groef te laten zakken. Bijna net zo fijn als platen draaien is het om er over te lezen.'The Long-Player Goodbye' is een uitstekend geschreven geschiedenis van de langspeler van 1948 tot en met 2007. Na lezing is het nog niet zo eenvoudig om niet Ebay te gaan doorspitten om al die prachtplaten direct te bemachtigen. The Independant - The Long-Player Goodbye The Guardian - Vinyl Ventures The Telegraph - Review: The Long-Player Goodbye

+ 4 - 7 | § ¶camiel & wouter

Sinds jaar en dag horen wij dat er een immense kloof bestaat tussen politiek en burger. Een Grand Canyon van onbegrip tussen wat de ‘Haagse Heren’ bedisselen en wat de gewone burgerman daarvan meekrijgt. Dat gaat niet langer op. We weten nu wat Den Haag beheerst. De onverwachte acties van Camiel Eurlings en Wouter Bos dichten de kloof tussen burger en politiek. Zorgplicht hebben we allemaal. De vraag is of we daar nu echt blij mee moeten zijn. Ik vind het prima dat Wouter Bos besluit de politiek te verlaten om zijn kinderen te kunnen zien opgroeien maar voor je het weet krijg je vragende blikken vanaf de andere kant van de keukentafel. Wat Wouter kan…

Camiel gaat er nog harder voor dan zijn PvdA collega. Camiel heeft namelijk geen kinderen maar wil er toch maar vast nu fulltime bij zijn. Dat je enige bemoeienis met de conceptie hebt kan ik me nog voorstellen maar daarna heeft Camiel toch negen maanden zijn handen vrij om warm te lopen als kroonprins en gedroomd lijsttrekker van het CDA wanneer men inziet dat het aangeschoten wild dat Jan Peter Balkenende heet wellicht veel beter meer tijd aan zijn kinderen kan gaan besteden.

De lof die beiden nu uit Opzij kringen ten deel valt is wellicht enigszins voorbarig. We mogen toch verwachten dat zowel Wouter als Camiel niet echt letterlijk thuis gaan zitten terwijl beider echtgenotes hun respectievelijke carrières voortzetten. Een interview met enkele topmanagers uit het bedrijfsleven in de Volkskrant van zaterdag spreekt tot de verbeelding. De managers schuiven namelijk gemiddeld hooguit twee keer per week aan bij het avondeten en de Blackberry blijft naast het bord liggen. Desgevraagd vinden zij dat ze op deze manier uitstekend werk en zorgtaken combineren. Het lijkt wat mager. Wellicht moeten wij Wouter Bos en Camiel Eurlings over vijf jaar nog maar eens vragen hoe groot hun bijdrage aan het huishouden werkelijk is geweest. Wanneer zij dan hun respectievelijke kinderen niet kunnen herkennen uit een line-up dan weten we dat er toch andere redenen meespeelden om de politiek (al dan niet tijdelijk) vaarwel te zeggen.

+ 5 - 5 | § ¶agnes

Normaal gesproken zit ik op een verkiezingsavond gekluisterd aan de buis. Dat wilde onlangs met de Gemeenteraadsverkiezingen niet helemaal lukken. Dat kwam deels doordat het hier in huis een ongelofelijke bende was daar er een nieuwe keuken geplaatst moest worden. Ten tijde van de verkiezingen hadden we net te horen gekregen dat het dak van de keuken uitbouw geheel verrot was en vervangen moest worden en lag de deels ingepakte huiskamer onder een deken van fijnstof van al het breekwerk dat aan de plaatsing vooraf ging. Niet de ideale omstandigheden voor een uitslagenavond. Halverwege de avond ben ik dan ook afgehaakt en zo miste ik het slotdebat waar, volgens velen, het Waterloo van Agnes Kant plaatsvond.

Agnes was boos, drammerig boos en dat is ze wel vaker. Maar ook: authentiek boos. Vergelijk dat nou eens met Geert Wilders. Ook altijd boos, maar in zijn geval is het een zorgvuldig geregisseerde boosheid. Het is ontzettend jammer dat Agnes Kant daags na de slecht verlopen verkiezingen de handdoek in de ring gooide. De slechte verkiezingsuitslag voor de SP is niet haar schuld en de nieuwe aanvoerder, Emile Roemer, zal het tij niet kunnen keren ook al kijkt hij er een stuk guitiger bij dan zijn voorgangster. Met Agnes Kant verliest de politiek en de SP een politiek leider die niet alleen maar authentiek boos kon zijn maar die ook echt met hart en ziel haar politieke visie uitdroeg. De SP had regerings verantwoordelijkheid moeten nemen toen de kans zich voordeed. Het feit dat zij dat niet deed doet haar nu de das om, niet het vermeende gebrek aan kwaliteiten van haar voormalige lijsttrekker. Die staan buiten kijf.

+ 6 - 8 | § ¶gerda

Vanochtend stond ik in de lokale buurtsuper met onder een arm een pak keukenrol en onder de andere de zaterdagse Volkskrant en de Libelle. Wat ik met de Libelle moest? Daar zit deze week de 'Gerda' bij. Een glossy die het werk van het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Voedselkwaliteit onder de aandacht van de lezersschare van Libelle, Flair en Margriet moet brengen, waar ik mezelf vandaag dus noodgedwongen onder moest scharen. Kom ik er later achter dat dat niet had gehoeven. De complete Gerda is desgewenst als PDF te downloaden vanaf de website van het Ministerie (zie link hieronder). De glossy 'Gerda' zorgde zowaar even voor politieke reuring. De kamer was 'not amused' met de Gerda die vooral leek te bestaan om de minister zelf te profileren en die de belastingbetaler in totaal 400.000 Euro heeft gekost. Het leidde tot een 'motie van treurnis' want een demissionair minister valt natuurlijk niet meer naar huis te sturen. Na lezing blijft vooral hangen dat er zo weinig substantieels is terug te vinden in de 52 pagina's tellende Gerda. Jubelverhalen over biologische boeren, gelukzalige varkens en kinderen die nodig weer de natuur in moeten worden geflankeerd door een interview met de minister en een uitstapje naar haar lokale markt in Woerden waar, zo lijkt het, enkel goudeerlijke oerhollandse groente als schorseneren worden verhandeld. De aanleiding voor het verschijnenen van Gerda was het 75 jarig bestaan van 'haar' ministerie. Dat mag best gevierd worden, maar dan wel met iets substantielers dan dit. Gerda, Ministerie van LNV