Afgelopen zondag was het tweede deel van het driedelige egodocument over 'links Nederland' van Robert Oey te zien. U kunt de beide uitzendingen nog terugzien via 'Uitzending Gemist'. Oey stamt uit 1966 (dat is nou toevallig, ik ook) en blikt terug op de revolutie die hij gemist heeft in de jaren zestig, het daaruit voortvloeiende links-liberalisme van de baby-boomers, de opkomst van de Centrum Democraten en de felle bestrijding ervan door wat voor progressief moet doorgaan eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Met de pratende hoofden van Joost Niemöller en Theo van Gogh en de introductie van Pim Fortuyn aan het eind van het tweede deel wordt duidelijk waar deze onderneming gaat stranden. De moord op Pim als het definitieve failliet van progressief Nederland dat de laatste dertig jaar zo'n ijzeren wurggreep op de Nederlandse samenleving had. Vermoed ik.
Het is een beetje onthutsend, het aantal ervaringen en indrukken dat je met leeftijdsgenoten deelt. Wanneer we in het tweede deel voor het eerst Janmaat in beeld zien verschijnen horen we op de achtergrond 'Bela Lugosi's Dead' van Bauhaus. Ik herken het, verlies mij in de muziek, en vergeet prompt de volgende minuten van het betoog te volgen. En ja, ook ik had dolgraag Monique van de Ven op mijn bagagedrager gehad en aan het eind van de avond zat ik vals en hard mee te krijsen met Sid Vicious die het 'My Way' deed.
Maar daar hielden de overeenkomsten op. Oey zet een tenenkrommende versimpeling van dertig jaar Nederlandse samenleving neer waar iedere LPF stemmer en HP/De Tijd lezer zich wellustig tegen aan kan wentelen. Hij vergeet voor het gemak dat de jaren zestig in Nederland heel erg kort duurden en dat de jaren zeventig (tot de krakersbeweging weer voor wat opschudding zou zorgen) voornamelijk bepaald werden door grauw conformisme. Hij laat buiten beschouwing dat de jaren tachtig toch eerst en vooral de doorbraak van een vaak ongezond kapitalisme lieten zien en dat niet Sid Vicious maar Duran Duran en andere 'New Romantics' de toon zetten in de popmuziek. Oey draagt de mythe van de verstikkende linkse politieke correctheid uit (zoals we die steeds maar weer door de strot geduwd krijgen door de 'nieuwe politiek') terwijl de werkelijkheid, of in ieder geval: mijn werkelijkheid, heel anders was. Het levert fascinerend slechte televisie op, maar wel met fijne muziek.
Ik vond er ook niet heel veel aan. Te sentimenteel en ongenuanceerd. Maar als persoonlijk pamflet wel okee. Al heeft hij wel een mooi punt als wordt gezegd dat wanneer alle kaders wegvallen dit weer een enorme tegenreactie oproept.
Zero (URL) - 14 September '04 - 11:53
Adam & The Ants ,Cure, The Clash, Ska Reggae, UB40, Prince en Madonna.
novecento - 14 September '04 - 14:27
Ik heb alle afleveringen gezien.
Schitterende docu. Prachtig!!!
Henk van Oers () - 20 September '04 - 00:11
Prachtig scherp portret van de onbevangen idealist die wakker wordt in de jaren 80, ontheemd raakt in de jaren 90 en zich na 2000 gaat afvragen hoe hij aan zijn idealisme is gekomen, hoe hij het kan voortzetten zonder aan de starheid van oude en nieuwe dogma's ten onder te gaan. Kennelijk is het moeilijk te verteren, zo'n spiegel voorgehouden te krijgen. Overigens geeft Oey alleen een negatief beeld van de huidige tijd, naar mijn idee: overjarige, angsthazige zeurkonten die graag een rol willen spelen en met elkaar concurreren om dé stem van het Nederlandse volk te mogen vertolken. Een prachtige analyse van de valse sentimenten die nederland op dit moment behoorlijk in de ban houden.
fransien () - 07 Oktober '04 - 14:01
