De laatste tijd koop ik meer boeken dan ik kan lezen en ondanks alle goede voornemens tot matiging is er toch weer een titel bijgekomen. 'De Joodse Oorlog' van Flavius Josephus uitgegeven door Ambo Klassiek in 1992 ligt namelijk sinds kort voor een habbekrats bij De Slegte. 'De Joodse Oorlog' verhaalt over de opstand van de Joden tegen de Romeinse bezetting in 66 - 70 na Christus en het neerslaan van deze opstand door de latere keizer Titus (zoon van Vespasianus) en de verwoesting van de tempel in Jeruzalem. Josephus (geboren in Jeruzalem in 37 of 38 na Christus) was een tijdgenoot van de vier evangelisten en slechts één generatie verwijderd van Petrus en Christus. De Joodse geschiedschrijver die overliep naar de Romeinen en de bescherming genoot van Keizer Vespasianus is een van de weinige bronnen die we hebben die ons iets kan vertellen over de wereld waarin het nog prille Christendom ontstond. Als zodanig is Josephus ook vaak het 'uithangbord' geworden waarop gelovigen het bestaan van de historische figuur Jezus baseren. Met name een passage uit zijn 'Joodse Geschiedenis' (ook door Ambo uitgegeven) waarin Josephus verhaalt over Christus kruisdood en wederopstanding is populair ook al gaan veel wetenschappers ervan uit dat het hier een middeleeuwse toevoeging betreft. Door de Joden gehaat als een opportunistische overloper en door de Christenen (al te enthousiast) op handen gedragen als een onverdachte bron van de authenticiteit van Jezus Christus is Flavius Josephus de meest vertaalde en gelezen Joodse schrijver ooit geworden.